نوجوانی و جوانی یکی از مهم ترین مراحل زندگی آدمی محسوب می شود و آخرین مرحله تحول شناختی و گذار از مرحله پیرو دیگران بودن به دوره مستقل بودن است؛ دوره ای که نوجوان به هویت واقعی خویش دست می یابد. نوجوان با خود می گوید : اکنون من دیگر کودک نیستم، یک بزرگ سالم. در این مرحله، دیگر والدین نمی توانند به او کمک چندانی بکنند؛ چه اینکه وی الگوهای خود را در جای دیگری جست وجو می کند.
نوجوانی حساسترین مرحله زندگی انسان است. در این دوره که نوجوان در حال گذر از وابستگی دوران کودکی به همبستگی دوران بزرگسالی است، از توانایی ها و محدودیت های خود درک صحیحی ندارد و ممکن است در مواجهه با مشکلات زندگی، فرار را به عنوان یک راه حل مناسب انتخاب کند و مشکلات بزرگی برای خود، خانواده و جامعه ایجاد کند.
یکی از جدیترین مشکلاتی که جامعه ما با آن درگیر بوده، فرار افراد از خانه و والدین آن ها است. بیشترین تعداد فرار از خانه مربوط به نوجوانان، مخصوصاً آن هایی است که در سن بلوغ قرار دارند. نه تنها در ایران بلکه در دیگر کشورهای دنیا نیز این مشکل به چشم می خورد.
