سید اسد رجبی – مدیرکل اخبار اجتماعی خبرگزاری مهر: یکی از پیامدهای تلخ حملات خصمانه آمریکایی – صهیونیستی تأثیر مستقیم بر نظام آموزشی و زندگی روزمره دانشآموزان بوده است.
بر اساس گزارشهای میدانی، حمله نظامیان آمریکایی تا کنون منجر به شهادت بیش از ۲۰۰ معلم و دانش آموز شده که مدرسه «شجره طیبه» در شهر میناب یکی از نمونه های سهمگین آن بوده است. جنایتی که عمق تأثیر این بحران بر نسلهای آینده را نشان میدهد.
این تنها نمونه اقدام خصمانه دشمنان نیست؛ بررسیها حاکی از آن است که بیش از ۲۸ مدرسه در نقاط مختلف کشور در اثر حملات آسب دیده و تخریب شده اند که در بسیاری از موارد، ساختمانها و تجهیزات آموزشی آسیب دیده یا کاملاً تخریب شدهاند و استمرار آموزش را با اختلالهای جدی مواجه کردهاند.
به زعم نگارنده، خرابی مدارس و اختلال در روند تحصیل، نه فقط یک خسارت فیزیکی، بلکه نشانهای از هدفگیری آیندهسازان یک ملت و تأثیرگذاری بر چشمانداز آینده کشور است. وقتی مدرسهای تخریب میشود، پایههای تربیت نسلهای آینده نیز هدف قرار گرفته شده است.
در گفتمان انقلاب اسلامی، علم، ایمان و تربیت نسل جوان از ارکان اصلی اقتدار و استقلال ملی محسوب میشود. از این رو، اختلال در نظام آموزشی نهتنها یک خسارت موقتی آموزشی نیست، بلکه موضوعی راهبردی است که میتواند در بلندمدت بر سرمایه انسانی و پیشرفت ملت تأثیرگذار باشد.
مسئولان وزارت آموزشوپرورش و نهادهای ذیربط در کنار خانوادهها، اکنون باید با اتخاذ راهکارهای سریع و عملیاتی، از گسست تحصیلی جلوگیری کنند و با برنامهریزی جایگزین، مسیر پیشرفت علمی دانشآموزان را حفظ کنند.
استمرار آموزش در شرایط بحران، تقویت زیرساختهای آموزشی و مراقبت از سلامت روان دانشآموزان، بخشی از پاسخ به این تهدید است. آینده هر کشور در گرو توان علمی و تربیتی نسلهایش است؛ نسلی که باید در فضایی امن، عزتمند و با امید به فردا رشد یابد.
در این میان، توسعه و تقویت زیرساختهای آموزش مجازی بهعنوان یک ضرورت انکارناپذیر مطرح است. تجربه سالهای گذشته نشان داده است که بهرهگیری از ظرفیتهای آموزش غیرحضوری میتواند در شرایط بحران، استمرار فرآیند یادگیری را تضمین کند. ارتقای پهنای باند در مناطق مختلف کشور، تأمین تجهیزات لازم برای دانشآموزان کمبرخوردار، آموزش معلمان برای تولید و ارائه محتوای دیجیتال و حمایت از پلتفرمهای بومی آموزشی، از جمله اقداماتی است که میتواند مانع از عقبماندگی تحصیلی نسل جوان شود.
همچنین تقویت تولید محتوای آموزشی استاندارد، هدفمند و متناسب با شرایط بحرانی باید در دستور کار قرار گیرد؛ محتوایی که علاوه بر انتقال مفاهیم درسی، بتواند آرامش روانی و امید اجتماعی را نیز در فضای آموزشی تقویت کند. مشارکت رسانه ملی، دانشگاه فرهنگیان و نهادهای علمی در این زمینه میتواند به ایجاد یک شبکه هماهنگ و منسجم آموزشی کمک کند.
به زعم نگارنده تبدیل تهدید به فرصت، مستلزم نگاه راهبردی به آموزش مجازی است؛ بهگونهای که این بستر نه صرفاً یک راهکار اضطراری، بلکه مکملی پایدار برای نظام آموزشی کشور باشد.
استمرار آموزش در هر شرایطی، پیام روشنی به دشمنان این سرزمین خواهد داد: آینده علمی و تربیتی کشور متوقف نخواهد شد. سرمایه انسانی ایران اسلامی با اتکا به دانش، ایمان و فناوریهای نوین آموزشی، مسیر پیشرفت خود را ادامه خواهد داد و اجازه نخواهد داد وقفههای تحمیلی، آیندهسازان این مرز و بوم را از حرکت بازدارد.