این متخصص گفت که اسکیزوفرنی معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی آغاز میشود و علائمی مانند توهم، هذیان، اختلال در تمرکز و تفکر، کاهش انگیزه و افت عملکرد اجتماعی را به همراه دارد.
وی افزود : مطالعات علمی نشان دادهاند که عوامل ژنتیکی، تغییرات شیمیایی مغز و برخی عوامل محیطی در بروز این بیماری نقش دارند.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی مازندران افزود: امروزه با پیشرفت دانش روانپزشکی، درمانهای مؤثری برای کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی بیماران در دسترس است.
درمان اسکیزوفرنی شامل دارودرمانی، رواندرمانی، توانبخشی روانی ـ اجتماعی و حمایت خانواده میشود و هرچه تشخیص و آغاز درمان زودتر انجام شود، احتمال کنترل بیماری و بازگشت بیمار به زندگی عادی بیشتر خواهد بود.
سفیدگر افزود: یکی از مهمترین چالشهای بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی، انگ اجتماعی و قضاوت نادرست درباره بیماریهای روان است. ترس از برچسب خوردن، گاهی باعث تأخیر در مراجعه برای درمان میشود؛ در حالی که مراجعه بهموقع میتواند از پیشرفت بیماری و بروز عوارض جدی پیشگیری کند.
روانگسیختگی، اسکیزوفرنی یا شیزوفرنی یک اختلال روانی است که با دورههای مداوم یا عودکنندهٔ روانپریشانه مشخص میشود. علائم اصلی شامل توهم (غالبا توهم شنیداری)، هذیان و اختلال تفکر است. علائم دیگر عبارتند از کنارهگیری اجتماعی، کاهش ابراز عواطف و بیتفاوتی.
علائم معمولاً به تدریج بروز پیدا میکنند، در اوایل بزرگسالی شروع میشوند و در بسیاری از موارد هرگز بهطور کامل برطرف نمیشوند. برای تشخیص، هیچ آزمون عینی مشخصی وجود ندارد؛ بر اساس رفتار مشاهدهشده از بیمار توسط پزشک یا روانشناس بالینی تشخیص داده میشود، برای تشخیص نیاز است سابقهای شامل تجارب گزارششدهٔ فرد و گزارش افراد آشنا با فرد تهیه شود.
برای تشخیص بیماری اسکیزوفرنی، پزشکان باید تأیید کنند که علائم و اختلالات عملکردی در فرد به مدت شش ماه (بر اساس دیاسام-۵) یا یک ماه (بر اساس آیسیدی-۱۰) وجود داشته است. بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی دارای اختلالهای روانی دیگر نیز هستند، بهویژه اختلالات سوءمصرف مواد، اختلالات افسردگی، اختلالات اضطرابی و اختلال وسواس فکری-عملی.
