به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، در پس چهرهای که سالها با نظم سخت یونیفرم نظامی گره خورده بود، قلبی میتپد که سالهاست با واژهها و آیینهای اصیل این دیار انس گرفته است. علیاصغر حمدیه، افسر بازنشستهای که اکنون پژوهشگر و شاعر نامآشنای همدانی است، در گفتگویی خواندنی از گذار خود از میدان خدمت به عرصه فرهنگ میگوید؛ روایتی از شبهای شعر در محله «بنه بازار» تا تألیف کتابهایی که حالا آینه تمامنمای سنتهای کهن همدان شدهاند.
از بنه بازار تا وادی شعر
محلههای قدیمی همدان، بهویژه «بنه بازار» و «باباطاهر»، بستر نخستین بذرهای ذوق در وجود علیاصغر حمدیه بودند. او که متولد 1323 است، روزهای جوانیاش را نه در دوری از ادبیات، که در حاشیه نشستهای ادبی بزرگان شهر سپری کرد. حمدیه با یادی از آن سالها به خبرنگار تسنیم میگوید: «آن شبهای پنجشنبه و جمعه، در جوارِ اهل ذوق و فرهیختگان، شوق سرودن و شعرخوانی در جانم جوانه زد؛ اشتیاقی که نه تنها در دوران پرمشغله خدمت نظامی خاموش نشد، بلکه در خلوتهای پس از بازنشستگی به رسالت من بدل شد.»
تلاقی انضباط و هنر
حمدیه پس از سالها خدمت در نیروی انتظامی و بازنشستگی در سال 1374، وقت و انرژی خود را تمامقد وقف تالیف و پژوهش کرد. او که زندگی شخصی و خانوادگیاش را همگام با فعالیتهای فرهنگی پیش برده، معتقد است نظمِ آموخته در دوران خدمت، اکنون در ساختار آثار پژوهشیاش متجلی شده است. این پیوندِ میان «تجربه زیسته نظامی» و «لطافتِ شاعرانه»، ویژگی بارز مسیر زندگی اوست که باعث شده آثارش علاوه بر جنبه ادبی، از استحکام محتوایی نیز برخوردار باشند.
میراثدارِ سنتها در قامتِ پژوهش
میراث مکتوب حمدیه، دایرهای گسترده از شعر تا تاریخ اجتماعی را در بر میگیرد. او با اشاره به آثار منتشر شدهاش، از مجموعههای شعری «بخوان از خط پیشانی» (1392) با مقدمه استاد یوسفعلی میرشکاک و مجموعه شعر آیینی به نام چشمه خورشید (1397) با مقدمه استاد جواد محقق یاد میکند که چند سطری هم استاد اذکایی قلم زدند و به زیور طبع آراسته شدند.
اما نقطه عطف کارنامه او، پژوهشهای میدانی و تاریخی است. کتاب «تاریخچه قهوهخانه در استان همدان» که برنده جایزه قلم استان شد، و کتاب «درآمدی بر پیشینه عزاداریهای استان همدان» (منتشر شده در 1402 با همکاری استاد محسن صیفی کار)، از جمله آثار مرجعی هستند که امروزه به الگویی برای مطالعات فرهنگی و تبلیغات اسلامی در سایر نقاط تبدیل شدهاند.
آیینه عمر؛ تلاش برای ثبتِ تاریخِ شفاهی
حمدیه در تازهترین گامهای خود با انتشار مجموعه شعر گویش همدانی و طنز و اخوانیات «آیینه عمر» در سال 1403، همچنان حضوری فعال در انجمنهای ادبی دارد. او این روزها سرگرم نگارش پروژهای عظیم و ارزشمند است؛ مجموعهای بالغ بر 600 صفحه که خاطرات و آداب و رسومِ دیده و شنیده از دوران نوجوانی تا امروز را در بر میگیرد.
این پژوهشگر همدانی که سابقه کسب تندیسها و جوایز متعدد در جشنوارههای ملی شعر و انتشار مقالات تخصصی در حوزه غزلیات حافظ و گویش همدانی را در کارنامه دارد، بر این باور است که حفظ میراث فرهنگی، تنها راهِ زنده نگه داشتن هویتِ اصیل یک شهر است. او همچنان با همان اشتیاقِ دوران جوانی، برای ثبتِ این میراثِ شفاهی گام برمیدارد تا آیندگان از ریشههای خود بیخبر نمانند.
انتهای پیام/
