به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از عصر ایران، روزنامه وال استریت ژورنال یادداشتی را منتشر کرده که بهطور مشترک توسط Ted Budd (جمهوریخواه از کارولینای شمالی) و Jeanne Shaheen (دموکرات از نیوهمپشایر)، اعضای کمیته نیروهای مسلح سنا، نوشته شده است.
در این یادداشت، آنها با رویکردی دوحزبی بر ضرورت فوری تقویت قدرت هوایی نظامی آمریکا تأکید میکنند، در حالی که چین بهطور فزایندهای از نظر آمادگی و ظرفیت از نیروی هوایی آمریکا پیشی میگیرد.
در این یادداشت با عنوان “برتری هوایی آمریکا در حال از دست دادن ارتفاع است” آمده است: از ابتدای قرن جدید، ارتش ایالات متحده بر آسمانها تسلط داشته است. با سرعت، پنهانکاری و حسگرهایی بیرقیب، جنگندههای ما در هر درگیری مدرن برتری هوایی را به دست آوردهاند و ثابت کردهاند که قدرت هوایی سریعترین، انعطافپذیرترین و مرگبارترین ابزار برای اعمال قدرت رزمی است. اما آینده قدرت هوایی آمریکا نامطمئن است.
ایالات متحده در حال از دست دادن برتری تعیینکننده خود نسبت به چین است؛ کشوری که در مسیر استقرار نخستین جنگندههای پنهانکار نسل ششم جهان قرار دارد. جنگندههای چینی J-۳۶ و J-۵۰ نخستین پرواز خود را در سال ۲۰۲۴ انجام دادهاند، در حالی که انتظار نمیرود جنگنده آمریکایی F-۴۷ تا سال ۲۰۲۸ پرواز کند و تا میانه دهه ۲۰۳۰ وارد خدمت عملیاتی نخواهد شد. در چارچوب افزایش تاریخی توان نظامی، چین در حال پیشی گرفتن از آمریکا در تولید هواپیما است.
رندر دیجیتال از j ۳۶ : پروژه آینده نگر چینی ها
ما برای مقابله با چین و حفظ کنترل آسمان به بسیج ملی در بخش صنعتی خود نیاز داریم.
در چند دهه گذشته، رؤسای جمهور و کنگره تصمیمات سیاستی و کاهش بودجهای اتخاذ کردهاند که قدرت هوانوردی نظامی آمریکا را تضعیف کرده است. ادغام صنایع، ظرفیت آمریکا برای تضمین برتری هوایی را تهی کرده است. برنامه جنگنده پنهانکار F-۲۲ پس از تولید تنها ۱۸۷ فروند متوقف شد، در حالی که طرح اولیه تولید ۷۵۰ فروند بود. دولتهای جمهوریخواه و دموکرات بهطور یکسان کاهش ناوگان جنگنده نیروی هوایی را از ۴۱۰۰ فروند در سال ۱۹۹۰ به ۲۰۰۰ فروند در سال ۲۰۲۴ مدیریت کردهاند. اکنون تنها ۱۳۰۰ فروند در وضعیت عملیاتی رزمی هستند که یک رکورد پایین محسوب میشود.
هواپیماهای فعلی ما در حال فرسوده شدن فراتر از حد تعمیر هستند. هواپیماهای سوخترسان KC-۱۳۵ بیش از ۶۰ سال عمر دارند. میانگین عمر ناوگان جنگنده نیروی هوایی اکنون بیش از ۲۷ سال است و نرخ آمادگی عملیاتی آن تنها حدود ۵۰ درصد است. کمبود قطعات یدکی و کاهش تعداد تأمینکنندگان این چالشها را تشدید میکند.
رندر دیجیتال از j ۵۰: پروژه بلندپروازانه چینیها
تمام این مسائل با بحران نیروی انسانی در آموزش خلبانان و حفظ خدمه پروازی تشدید شده است. در دهه گذشته، ساعات پرواز خلبانان جدید از بیش از ۲۰۰ ساعت به ۱۵۰ ساعت در سال کاهش یافته تا آنها سریعتر به یگانهای عملیاتی برسند. خلبانان با تجربه در میانه مسیر شغلی نیز در زمانی که تخصصشان بیش از هر زمان دیگری نیاز است، به دنبال فرصتهای غیرنظامی میروند. نتیجه، یک ناهماهنگی خطرناک است: ناوگانی بسیار قدیمی با آمادگی پایین، که توسط خلبانانی با کمترین میزان پرواز در تاریخ اداره میشود.
در مقابل، چین در حال اجرای یک بسیج ملی در مجتمع نظامی-صنعتی خود است بهطوری که هزینههای دفاعی آن طی ۳۰ سال تا سال ۲۰۲۴ سیزده برابر شده است و جنگندههای پیشرفته را با نرخی تولید میکند که ممکن است تا سال ۲۰۲۷ تقریباً ۲۰۰ درصد از آمریکا پیشی بگیرد.
هواپیمای سوخت رسان چینیXian Y-20U
چینیها بر تضعیف منافع و امنیت آمریکا و متحدانش متمرکز هستند و ارتش خود را ابزار کلیدی برای برتری ملی میدانند. آنها نیروی هوایی خود را تقویت میکنند تا بتوانند بر تایوان مسلط شوند و از مداخله غرب در منطقه هند و اقیانوس آرام جلوگیری کنند.
واگذاری کنترل آسمان به دلیل انتخابهای ضعیف در تأمین تجهیزات و سرمایهگذاری ناکافی در نیروی انسانی یک شکست راهبردی خواهد بود.
برتری هوایی آمریکا در برابر چین به خطر افتاده است
واشینگتن باید سه اقدام انجام دهد:
نخست، به تأمینکنندگان اطمینان لازم برای گسترش خطوط تولید داده شود. مجوز خرید چندساله برای جنگندههای F-۳۵ و F-۱۵EX باعث ثبات تولید، کاهش هزینه هر هواپیما و تقویت چشمگیر پایگاه صنعتی دفاعی میشود. یک تأمینکننده سالم به مشتری قابل پیشبینی نیاز دارد. چنین مجوزی تقاضای تضمینشده ایجاد میکند و انگیزه سرمایهگذاری در ظرفیت تولید را فراهم میسازد.
دوم، استانداردهای بالاتری برای کیفیت و تعداد ناوگان جنگنده تعیین شود. کنگره باید تا سال ۲۰۳۵ افزایش ۵۰ درصدی ناوگان جنگنده را تأمین مالی کند تا آمریکا بتواند در هر درگیری میان قدرتهای بزرگ پیروز شود. آمادگی برای جنگی که در آن هر هواپیما اهمیت دارد، مستلزم احیای این برنامهها و افزایش تولید هواپیماهایی مانند F-۱۵EX است.
سوم، حمایت بهتری از آمریکاییهایی که در آسمان میجنگند صورت گیرد. این شامل گسترش مشوقها برای نگه داشتن خلبانان باتجربه در خدمت از جمله پاداشها، انعطافپذیری شغلی و برنامههای بهبود کیفیت زندگی میشود؛ اقداماتی عملی برای پیروزی در رقابت بر سر استعدادها با رقبای ما. نیروهای رزمی آمریکا همواره مزیت ما خواهند بود و سرمایهگذاری در آنها به معنای سرمایهگذاری برای پیروزی است.
برای مدت طولانی، برتری هوایی آمریکا بدیهی فرض شده است، اما این یک حق ذاتی نیست. با توجه به پیشرفتهای چین، زمان تمرکز دوباره و دوحزبی بر آسمانها فرا رسیده است.
